چهار مدیر در ۱۸ ماه؛ محیط‌زیست اصفهان تاوان بی‌ثباتی مدیریتی را می‌دهد

به گزارش پایگاه خبری اصفهان سبز، رضا صالحی‌پژوه، خبرنگار و فعال رسانه‌ای در اصفهان، با انتشار یادداشتی، نسبت به تداوم تغییرات مدیریتی در اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست استان اصفهان هشدار داده و بر ضرورت ثبات مدیریتی و استفاده از ظرفیت نیروهای باتجربه و بومی تأکید کرده است. متن یادداشت به شرح زیر است:

سیزدهم خرداد ۱۴۰۵، روزی بود که «مریم کرمانی» به‌عنوان سرپرست اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست استان اصفهان سکان مدیریت این نهاد تخصصی را بر عهده گرفت؛ چهارمین مدیر محیط‌زیست اصفهان که در بازه‌ای کمتر از هجده ماه، بر صندلی این اداره‌کل می‌نشیند. در حکم انتصاب ایشان که از سوی معاونت توسعه مدیریت و امور مجلس سازمان حفاظت محیط‌زیست صادر شد، بر مؤلفه‌هایی چون «تعهد، تخصص و تجارب ارزشمند» تأکید شده است؛ عباراتی که فراتر از کلیشه‌های اداری، در مورد ایشان به گواه بدنه کارشناسی مجموعه، کاملاً ملموس و قابل‌اعتناست.

برای بدنه اداری و فنی این اداره‌کل، حضور مدیری که پله‌های ترقی را یکی‌یکی در همین مجموعه پیموده، نه یک اتفاق، بلکه یک ضرورت آزموده‌شده است. کسی که بدنه را می‌شناسد، با گوشت و پوست خود با محدودیت‌های بودجه‌ای و چالش‌های قانونی این سازمان بزرگ شده و برخلاف تصور رایج درباره گزینه‌های «وارداتی»، به زیروبم‌های اکولوژیک و سیاسی استان اصفهان اشراف کامل دارد.

این روزها اما زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد که گویی قرار است صندلی مدیریت اداره‌کل محیط‌زیست اصفهان، بار دیگر در یک بازی تکراری و مبهم، دست‌به‌دست شود؛ این بار با توجیه استفاده از چهره‌های دانشگاهی!

پرسش اساسی افکار عمومی و جامعه تخصصی این است؛ آیا محیط‌زیست زخم‌خورده اصفهان، فرصتی برای آزمون و خطا دارد؟

اصفهان امروز بیش از هر زمان دیگری در محاصره بحران‌های تودرتو است؛ از تداوم بحران فرونشست و خشکی استخوان‌سوز زاینده‌رود گرفته تا معضل ملی خشکی تالاب گاوخونی و تبعات جبران‌ناپذیر آن بر اقلیم فلات مرکزی ایران.

وضعیت کیفیت هوا، گردوغبار فصلی و خطر انقراض گونه‌های پستاندار در مناطق حفاظت‌شده، دیگر با شعارهای مدیریتی و تئوری‌های انتزاعی دانشگاهی قابل‌رفع نیست. حل این گره‌های کور، نیازمند مدیری است که «میدان» را بشناسد.

دانش دانشگاهی اگرچه زیربنای لازم برای هر مدیریت تخصصی است، اما زمانی ارزشمند است که با «دانش تجربی» و «شناخت زیست‌بوم» پیوند بخورد. بدون این تجربه میدانی، هر طرح و برنامه‌ای تنها در حد گزارش‌های روی کاغذ باقی می‌ماند.

بازی «صندلی‌بازی» مدیریتی، در دستگاهی که مستقیماً با جان و سلامت مردم سروکار دارد، جفایی نابخشودنی است. هر مدیر جدیدی که به این استان می‌آید، ناگزیر است ماه‌های نخست را صرف شناخت تیم، پرونده‌ها و دالان‌های پیچیده اداری کند؛ ماه‌هایی که اصفهان در اوج تنش‌های آبی و آلایندگی، باید بهای گزاف «زمان یادگیری» مدیر را از جیب طبیعت خویش بپردازد. این در حالی است که خانم کرمانی، با اشراف کامل بر تمام این پرونده‌های مفتوح، نیازی به این دوره «گذار» ندارد و همین لحظه، آماده اجرایی‌کردن تکالیف برنامه هفتم پیشرفت و اسناد بالادستی است.

افزون بر این، ثبات مدیریتی، به‌ویژه در حوزه محیط‌زیست اصفهان، پیش‌شرط اعتماد است. وقتی در هجده ماه، چهار تغییر مدیریتی رخ می‌دهد، پیام مخابره‌شده به صنعت، جامعه محلی، سمن‌ها و حتی سرمایه‌گذاران حوزه سبز، جز بی‌ثباتی نیست. در چنین فضایی، مدیر سازمان، نه یک هدایت‌گر استراتژیک، بلکه یک «موقتی در حال رفتن» دیده می‌شود و بدنه کارشناسی نیز انگیزه خود را برای پیشبرد طرح‌های بلندمدت از دست می‌دهد. تداوم مدیریت فعلی، به‌مثابه یک «سرمایه‌گذاری راهبردی» است که می‌تواند این روحیه یأس و بی‌اعتمادی را در بدنه مجموعه ترمیم کند.

آنچه امروز در حوزه محیط‌زیست اصفهان مطالبه می‌کنیم، نه نگاه قبیله‌ای به مدیریت، که نگاهی عقلانی به «کارآمدی» است. اصفهان به مدیریتی نیاز دارد که اصالت محیطی داشته باشد، بدنه کارشناسی به او اعتماد کند، پیچ‌وخم‌های اجرایی را بشناسد و مهم‌تر از همه، فرصت داشته باشد تا پاسخگوی نتایج برنامه‌های خود باشد.

زمان آن رسیده است که سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور، به جای تکرار چرخه‌های شکست‌خورده در اصفهان، به ثبات مدیریتی ایجادشده احترام بگذارد و اجازه دهد مریم کرمانی، با تکیه بر دانش تخصصی و حمایت بدنه، این کشتی به گل نشسته را در مسیر احیا قرار دهد. اصفهان، میدان تمرین نیست؛ میدان عمل است و وقت آن است که اجازه دهیم عمل‌گرایی، جایگزین جابه‌جایی‌های بی‌حاصل شود.