به گزارش پایگاه خبری اصفهان سبز، کمیل زارعان، خبرنگار ورزشی این رسانه، با انتشار یادداشتی به بررسی وضعیت تیم ملی فوتبال امید ایران و احتمال حضور یحیی گلمحمدی در رأس کادر فنی این تیم پرداخته است.
تیم ملی امید به ناجی نیاز دارد یا یک برنامه نجات؟
فوتبال ایران دیگر بهانه نمیخواهد! سالهاست از استعدادهای ناب، نسل طلایی و آیندهای درخشان سخن میگوییم، اما وقتی پای رسیدن به المپیک به میان میآید، باز هم همان داستان تکراری ناکامیها پیش چشم هواداران قرار میگیرد.
حالا نام یحیی گلمحمدی برای هدایت تیم ملی امید مطرح شده است؛ نامی آشنا، پرافتخار و البته همراه با انتظارات فراوان. اما آیا این بار قرار است اتفاق متفاوتی رقم بخورد؟
یک سؤال جدی؛ مشکل فوتبال امید ایران کجاست؟
چطور فوتبالی با این همه استعداد، باشگاههای پرطرفدار و بازیکنان مستعد، سالهاست در مسیر رسیدن به المپیک به بنبست میرسد؟ آیا مشکل فقط سرمربی بوده است؟ یا باید از ساختار مدیریتی، برنامهریزیهای مقطعی، اردوهای نامنظم و نگاه کوتاهمدت به فوتبال پایه نیز سؤال کرد؟
واقعیت این است که تیم ملی امید با تغییر نام سرمربی بهتنهایی نجات پیدا نمیکند. این تیم به یک برنامه واقعی، حمایت همهجانبه و مدیریتی نیاز دارد که هدفش فقط عبور از یک تورنمنت نباشد.
چرا یحیی میتواند یک انتخاب امیدوارکننده باشد؟
گلمحمدی فقط یک نام بزرگ در فوتبال ایران نیست. او تجربه بازی در بالاترین سطح فوتبال کشور و سالها حضور در جایگاه سرمربی تیمهای بزرگ را در کارنامه دارد. قهرمانیهای او با پرسپولیس، توانایی مدیریت رختکن، شناخت فوتبال ایران و تجربه کار با بازیکنان جوان، میتواند سرمایهای ارزشمند برای تیم ملی امید باشد.
اما اینجا دیگر بحث قهرمانی در لیگ برتر نیست؛ اینجا مأموریت، ساختن تیمی است که بتواند در سطح قاره بجنگد و رؤیای حضور در المپیک را زنده کند.
این بار نباید سرمربی را تنها گذاشت!
اگر قرار است یحیی گلمحمدی هدایت تیم ملی امید را برعهده بگیرد، فدراسیون باید پیش از هر چیز تکلیف خودش را روشن کند؛ نه دخالتهای سلیقهای، نه اردوهای دقیقهنودی، نه تصمیمهای احساسی و نه تغییرات پیدرپی.
سرمربی باید اختیار فنی داشته باشد، بازیکنان باید فرصت دیدهشدن پیدا کنند و باشگاهها نیز باید در این مسیر همراه باشند.
امید هنوز زنده است!
شاید انتخاب یحیی گلمحمدی همان اتفاقی باشد که فوتبال امید ایران برای آغاز مسیری تازه به آن نیاز دارد. البته هیچکس نمیتواند از همین امروز صعود به المپیک را تضمین کند؛ اما میتوان انتظار داشت که این بار با برنامه، جسارت و ارادهای جدی وارد میدان شویم.
فوتبال ایران دیگر فقط به یک صعود نیاز ندارد؛ به بازگشت اعتماد و امید نیاز دارد.
آقای گلمحمدی! اگر این مأموریت را بپذیرید، شما فقط سرمربی یک تیم نیستید؛ مسئول رؤیای نسلی هستید که میخواهد فوتبال ایران را دوباره به المپیک برساند.
این بار نوبت امید است؛ نوبت جنگیدن برای رؤیایی که سالهاست از ما دور مانده است.
0 نظر