به گزارش پایگاه خبری اصفهان سبز ، شفیعی در یادداشتی با عنوان «تورم و آثار اجتماعی آن» با استناد به جدیدترین گزارش‌های مرکز آمار ایران درباره نرخ تورم شهریورماه، نوشت: این گزارش حاوی نکات مهمی درباره تشدید تورم و تعمیق نابرابری است و نشان می‌دهد فشار تورمی بر دهک‌های کم‌درآمد نسبت به اقشار پردرآمد بیشتر بوده است.
به نوشته این فعال سیاسی و اجتماعی، تورم نقطه‌ای دهک اول، یعنی کم‌درآمدترین دهک، به ۹۸.۳ درصد رسیده، در حالی که این شاخص برای دهک دهم ۸۷.۹ درصد بوده است. شفیعی معتقد است شکاف تورمی میان دهک‌ها نیز با رسیدن به ۱۱.۱ واحد درصد عمیق‌تر شده است.
وی همچنین با اشاره به افزایش تورم سالانه و نقطه‌ای، آن را نشانه رشد قابل توجه سطح عمومی قیمت‌ها در یک سال و نیم گذشته دانست و افزود: بر اساس گزارش مورد اشاره، تورم سالانه ۷۳.۶ درصد و تورم نقطه‌ای ۸۹.۸ درصد ثبت شده و شاخص کل قیمت مصرف‌کننده به ۷۲۹.۸ رسیده است.
افزایش قیمت کالاهای خوراکی و فشار بر سبد معیشت
شفیعی در ادامه یادداشت خود، رشد قیمت برخی اقلام خوراکی را از مهم‌ترین بخش‌های گزارش تورمی دانست و نوشت: روغن نباتی جامد با ۳۷۱ درصد، روغن مایع با ۳۴۲ درصد، هویج با ۲۸۸ درصد و تخم‌مرغ با ۲۶۴ درصد، بیشترین افزایش قیمت را در میان اقلام مورد اشاره داشته‌اند.
به گفته وی، از میان ۵۳ قلم خوراکی، قیمت ۴۰ قلم با سرعتی فراتر از تورم کل شهری افزایش یافته است. همچنین در شهریورماه، رشد بیش از ۱۲۰ درصدی در کالاهای بادوام و گروه پروتئین رخ داده است.
شفیعی تأکید کرد که بررسی این ارقام صرفاً از منظر اقتصادی اهمیت ندارد و باید آثار اجتماعی آن نیز مورد توجه قرار گیرد.
تورم؛ عاملی برای کوتاه‌شدن افق برنامه‌ریزی
این فعال سیاسی و اجتماعی با اشاره به اینکه اقتصاد ایران بیش از پنج دهه با تورم دورقمی مواجه بوده است، نوشت: اقشار مختلف جامعه طی این سال‌ها با آثار و پیامدهای افزایش سطح عمومی قیمت‌ها روبه‌رو بوده‌اند.
وی یکی از آسیب‌های مهم نظام تصمیم‌گیری را عادی‌شدن نگاه به تورم دانست و افزود: در حالی که در ادبیات اقتصادی از تورم به‌عنوان «مادر بیماری‌ها» یاد می‌شود، پیامدهای آن می‌تواند تمام عرصه‌های حیات جمعی را تحت تأثیر قرار دهد.
شفیعی در ادامه آورده است: تورم افق زمانی افراد جامعه را به‌شدت کوتاه می‌کند و در شرایط تورمی، برنامه‌ریزی بلندمدت، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری برای رشد فردی و حرفه‌ای دشوارتر می‌شود.
به نوشته وی، تورم مزمن همچنین با ایجاد عدم قطعیت دائمی، تعاملات روزمره میان شهروندان را دشوار می‌کند و حتی قراردادهایی مانند اجاره‌نامه‌های مسکن و قراردادهای کاری می‌توانند به زمینه‌ای برای اختلاف و منازعه تبدیل شوند.
کاهش انگیزه تولید و افزایش جذابیت سوداگری
شفیعی همچنین معتقد است زمانی که درآمد حاصل از دستمزد و کار مولد در برابر رشد قیمت دارایی‌ها کاهش ارزش پیدا می‌کند، انگیزه برای یادگیری، مهارت‌آموزی و ارتقای کیفیت کار نیز افت می‌کند.
وی در این بخش از یادداشت خود هشدار داده است که چنین شرایطی می‌تواند جامعه را به سمتی سوق دهد که سوداگری، دلالی و حتی در برخی موارد کلاهبرداری، منطقی‌تر از تولید به نظر برسد.
این فعال سیاسی و اجتماعی همچنین کاهش قدرت خرید حقوق‌بگیران و مستمری‌بگیران، کاهش سرمایه‌گذاری، خروج سرمایه مادی و انسانی، برهم‌خوردن تخصیص منابع، تقویت انگیزه‌های رانت‌جویی و گسترش فساد را از دیگر پیامدهای اقتصادی تورم برشمرده است.
هشدار درباره پیامدهای اجتماعی تورم
شفیعی در ادامه، آثار غیراقتصادی تورم را از منظر توسعه، مهم و قابل توجه دانست و با اشاره به مطالعاتی که به گفته او درباره پیامدهای تورم انجام شده است، نوشت: تورم می‌تواند با افزایش سرقت، جرم و جنایت، صدور چک بلامحل، خودکشی، جرایم نوجوانان و طلاق ارتباط داشته باشد.
وی بر این اساس تأکید کرد که برآیند این آسیب‌ها می‌تواند به کاهش سرمایه اجتماعی منجر شود.
شفیعی در پایان یادداشت خود تأکید کرده است که سیاست‌گذاران در کنار توجه به آثار اقتصادی کاهش ارزش پول ملی، باید پیامدهای اجتماعی تورم و آثار آن بر زندگی و روابط اجتماعی مردم را نیز در تصمیم‌گیری‌های خود مورد توجه قرار دهند.
0 نظر