فلاحت‌پیشه: ایران و آمریکا همچنان در وضعیت جنگی‌اند؛ ترامپ به‌دنبال چیست؟

به گزارش پایگاه خبری اصفهان سبز، یدالله کریمی‌پور، فعال سیاسی و اجتماعی، با انتشار یادداشتی به شرح زیر آورده است:

فلاحت‌پیشه در تحلیل سفر اخیر هیأت پاکستانی بر این باور است که ایران و آمریکا همچنان در وضعیت جنگی به سر می‌برند. واشنگتن همزمان سه مسیر را پیش رو دارد: تشدید سفت‌وسخت بایکوت همه‌جانبه، عملیات نظامی و دستیابی به یک سازوکار دیپلماتیک.

به هر روی، تا اینجای کار روشن شده است که:

۱. جنگ فراگیر رخ نخواهد داد

ترامپ نه قصد و نه توان حمله‌ای فراگیر به ایران را دارد؛ از ابتدا هم نداشته است. دلیل آن نیز روشن است: به گفته راوی آگراوال، سردبیر فارن‌پالیسی، از سال ۱۹۴۶ تاکنون تنها حدود ۲۰ درصد جنگ‌ها با پیروزی قاطع یک طرف و ۲۰ درصد دیگر با توافقی پایدار پایان یافته‌اند. ۶۰ درصد باقی‌مانده هرگز به‌طور کامل خاتمه نیافته و در بیشتر موارد به صلحی فرسایشی بدل شده‌اند.

۲. بایکوت ادامه خواهد داشت

مسلم است که پنتاگون از محاصره کامل دریایی، به‌همراه کنترل سفت‌وسخت تحریم‌ها، دست نخواهد کشید. ترامپ تأثیر بایکوت بر اقتصاد خرد (بازار و عرضه و تقاضا) را به‌خوبی لمس کرده و آن را با هر هزینه‌ای ادامه خواهد داد.

فشار تحریمی ترامپ دو هدف را دنبال می‌کند: واداشتن پزشکیان به استعفا و کشاندن مردم به خیابان، این‌بار به دلیل فقر و فلاکت.

بعید است پزشکیان کنار بکشد؛ مردم نیز، به دلایل گوناگون (از جمله احتمال سرکوب شدید)، در ساختاری فراگیر وارد میدان نخواهند شد.

۳. جنگ هواپایه

در صورت عدم توافق، به‌احتمال زیاد، از پایان‌های آبان‌ماه، جنگی هواپایه با اهدافی جدید و دست‌کم با مشارکت اسرائیل میان طرفین آغاز خواهد شد.

با شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات مجلس نمایندگان (و نه سنا)، ترامپ دیگر چیزی برای از دست دادن نخواهد داشت. با این حال، حمله زمینی فراگیر همچنان بسیار بعید خواهد بود.

۴. بازگشت به تفاهمنامه

به گمان نگارنده، تمایل به بازگشت به تفاهمنامه از سوی واشنگتن، تهران و میانجی‌گران از مهر و آبان اوج خواهد گرفت.

جمهوری اسلامی، به‌رغم سروصدای اقلیتی جنگ‌سالار، به یک دلیل به‌سوی تفاهمنامه کشیده خواهد شد: جغرافیای جنگ؛ جایی که ایران در جایگاه پدافندی، باید میزبان اصلی حملات باشد.

به هر حال، مسیر کنونی نه به پیروزی قاطع نظامی می‌انجامد و نه به توافقی پایدار، بلکه نتیجه‌اش فرسایش متقابل (به‌ویژه فرسایش ایران) خواهد بود.

بدون بازنگری در محاسبات طرفین، این چهار گونه تقابل به بن‌بستی طولانی و به زیان آشکار تهران ادامه دارد.